Opvoedvraag #3

close up of teenage girl

Mijn 12-jarige zoon kan door een blessure al een aantal weken niet voetballen. Nu begint hij zich terug te trekken en doet hij erg kortaf. Ik maak me zorgen, heb je tips?

Moeder van Mees

Goed dat je aan de bel trekt! De blessure moet uiteraard door een medisch professional bekeken worden, maar de emotionele kant heeft ook aandacht nodig.

Als een kind zich na een vervelende gebeurtenis terugtrekt, is het goed om jezelf eerst het een en ander af te vragen:

  • Is het zeker dat de gebeurtenis (hier het niet kunnen sporten) de oorzaak van het gedrag van je kind is? Bedenk dat er ook iets anders of meer aan de hand kan zijn.
  • Heeft de gebeurtenis zelf veel impact op je kind gehad? Oftewel kan het een traumatische ervaring voor hem zijn en heeft hij dat misschien (nog) niet verwerkt?
  • Weet je kind wat de vooruitzichten zijn, of maakt hij het in zijn hoofd misschien erger dan het is?
  • Maakt je zoon zich zorgen over mogelijk sociale consequenties, is hij bijvoorbeeld bang buitengesloten of gepest te worden?
  • Kunnen er nog andere zaken een rol spelen?

Waarschijnlijk heb je niet alle antwoorden op bovenstaande vragen en is het goed hierover met je kind in gesprek te gaan. Dat is misschien makkelijker gezegd dan gedaan. Een zich terugtrekkende tiener is lastig te benaderen en voor je het weet verwijder je alleen maar van elkaar. Probeer het eens met onderstaande tips.

In gesprek komen

  • Zorg dat je er zelf “klaar” voor bent. Daarmee bedoel ik dat je de tijd hebt, ontvankelijk bent, oprechte aandacht kan geven, geïnteresseerd en nieuwsgierig bent en (zonder oordeel) kan luisteren.
  • Probeer een gesprek “spontaan” te laten ontstaan (dus niet: “kom eens even zitten, ik wil met je praten”).
  • Een gesprek wordt vaak makkelijker als je elkaar niet hoeft aan te kijken, in de auto bijvoorbeeld.
  • Stel uitnodigende, open vragen. Bijvoorbeeld: “Hoe was het voor jou toen ……. (het) gebeurde? Wat dacht je toen…? Wat voelde je toen….? Wat denk je dat de anderen denken? Het lijkt alsof…., klopt dat?”
  • Onderbreek je kind niet en probeer niet te (ver)oordelen.
  • Vraag naar zijn behoeften en wat hij van jou nodig heeft.
  • Toen begrip voor zijn gevoelens, het zijn zijn gevoelens en die zijn voor hem reëel. Daarmee schep je veiligheid en vertrouwen.

Als het je lukt om echt in gesprek te komen, heb je al veel gewonnen en teweeggebracht. Jouw kind zal zich gehoord en minder eenzaam voelen en jij bent veel belangrijke informatie rijker. Bedenk je verder dat kinderen van deze leeftijd in de puberteit komen. Dit is een lastige fase voor ze (en daarmee voor jou) waar boeken over vol zijn geschreven. Ook de overgang van de basisschool naar de middelbare school is een ingrijpende verandering voor een kind (hierover binnenkort in samenwerking met Ouders Lokaal een workshop, mail me als je details wilt). Het gaat te ver van de opvoedvraag af om hier nu dieper op in te gaan, maar voel je vrij om mij hierover te benaderen.

En hoe dan verder?

Vaak is er voor de vervelende situatie geen of niet gelijk een oplossing (een blessure moet genezen, maar denk ook aan de hele Covid-19 situatie waar we nog steeds in zitten). Van belang is dat je er bent voor je kind, dat je weet waar hij (of zij uiteraard) mee zit, dat je begrip toont en hij weet dat jij er altijd voor hem bent.

Praktische tips bij een somber kind

  • Help je kind zoveel mogelijk structuur in zijn leven te brengen. Denk daarbij ook aan een regelmatig dag/nacht ritme.
  • Ga samen iets doen wat je kind leuk vindt, bijvoorbeeld een spelletje, muziek maken, koekjes bakken.
  • Kijk of er in je omgeving mensen zijn die een steentje kunnen bijdragen. Bijvoorbeeld (digitaal) een spelletje met opa en oma, meehelpen op een boerderij in de buurt. Misschien heeft in het geval van Mees de trainer een taak voor Mees, zodat hij toch onderdeel van het team blijft uitmaken.
  • Stimuleer je kind om contact te houden (binnen de Corona regels uiteraard) met anderen.
  • Probeer je kind (rekening houdend met de blessure) zoveel mogelijk te laten bewegen en naar buiten te laten gaan. “Vergeet” eens een boodschap (iets wat hij heel lekker vindt) en vraag hem het te halen, of een pakje naar de buren brengen, of een kaartje voor het oude dametje verderop bezorgen.
  • Laat je kind eens wat nieuws proberen, denk aan bijvoorbeeld een tomatenplantje zaaien en opkweken, of een brood bakken, een schilderij maken, boetseren, een vogelnestkastje timmeren… Creatief bezig zijn kan enorm helpen.
  • Probeer niet boos te worden, maar beloon positief gedrag.

Heel belangrijk: aarzel niet als je denkt dat er meer nodig is! Hoe eerder je kind hulp krijgt hoe kleiner het probleem blijft en hoe eerder en laagdrempeliger het opgelost kan worden. Als je twijfelt of je hulp moet inschakelen, bel me gewoon. Geheel vrijblijvend kunnen we van gedachten wisselen en zal ik je een eerlijk advies geven.

Ik heb persoonlijke ervaring met een lichamelijke beperking in deze leeftijdsfase (12-16 jaar) en ken de emotionele belasting ervan. Je mag me hier altijd naar vragen!


Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: